خودکشی همزمان ۲ بکر ۱۳ ساله درون دزفول | دلیل خودکشی اخراج از مدرسه بود؟

به گزارش همشهری آنلاین بوسیله نقل از رکنا، پدر فائزه معتقد است که او و دوستش بوسیله دلیل یک سوء تفاهم پس از اخراج از دبیرستان تحت فشار روند کثرت بسیار دست به این اقدام خورده اند. البته این رفتار خارج از فضای مدرسه اتفاق افتاده است ولی دلیل اصلی به خاطر اخراج او از دبستان است.

او می گوید یک رهرو پیاده پس از مشاهده قامت نیمه جان دو نوجوان دوشیزه موقت با اورژانس و پلیس ربط پژمان است و این افراد به درمانگاه نقل مکان شده اند و تحت اقدامات اورژانسی صبر اندوهناک اند.

شماره تلفن پدر فائزه را خویشتن او به ماندگی درون حین جان دادن بوسیله پلیس می دهد و پس از اندکی دختر نوجوان بوسیله دلیل مسمویت اکید جان می دهد. زهرا نوجوان دیگری است که پس از چند ساعت مبارزه با مرگ فرجام تسلیم می شود و پس از دوستش دیدگانش را بخاطر همیشه از عمر می بندد.

بابا فائزه و حالا پدری قد خمیده که از نگاه او می نبوغ هم جهان را به تنهایی در چهره اش دیدن او مردی جوان و متولد ۱۳۵۸است. شوفر آژانس است و با کار در آژانس مسافربری اموراتش را می گذراند.

او با بغضی در حنجره می گوید سه فرزند دارم که فائزه بزرگ آنها بود ، یک فرزند دبستانی و یک کودک دوشیزه دیگر که مدام از من می پرسند فائزه کجاست و این پرسیدن بیش از متجاوز کنار بی قراری و ناراحتی من و مادرش می افزاید.

مسئول حراست موسسه آموزش و پرورش شهرستان دورود ضمن ابراز پشیمانی از این حادثه و همدردی با قوم معرفت آموزان قویاً ربط این خودکشی را با فضای آموزشی رد کرده و متقی است که این پیوستگی بیرون از مکان و زمان آموزشی صورت داده است.

اما روابط عمومی موسسه آموزش و پرورش از موضوع بروز بی اطلاعی می یواش و با بیان دیدگاه های شخصی معتقد است که این خود کشی هیچگاه ارتباطی به دبستان و سیستم آموزشی ندارد و مقدور است برای هر شخص اصلی یا حقوقی رخ دهد. 

اربابی آموزش و تدریس شهرستان راضی به مصاحبه نمی شود و شاید برداشت این باشد که نباید به موضوع دامن زد و این در حالی است که بوسیله گفته بابا فائزه شماره ای از معلمان مدرسه و عده ای دیگر از کارکنان موسسه شهرستان تو مراسم تشییع و تدفین دخترش شرکت کرده و با خانواده متوفی ابراز همدردی کرده اند. چرا باید بوسیله موضوع اهمیت داد؟

موضوع اینجا معنادار می شود ؛حدود یک سال قبل و بیشتر دقیقا در همین منطقه (ناصرالدین) دو نوجوان فرزند کلاس دهم با وضعیت شبیه اقدام به خودکشی با قرص برنج می کنند و هیچگاه خبری تو رسانه های محلی و فضای مجازی منتشر نمی شود.

درون گوهر اینکه چهار علم آموز، در یک منطقه، غصه سن و سال، به صورت دونفره و با قرص برنج اقدام به خودکشی نموده اند. این معنادار است و به فراغت می توان ستاندن که این موضوع بوسیله عنوان یک رهایی برای نوجوانان این منطقه تبدیل شده و یا درون حال تغییر شدن است. راحت تر بگویم اینکه انگار نوجوانان این منطقه دارند یاد می گیرند که این سیاق با مشکلات زندگی روبه رو شوند و برای ابد به زندگی خود انتها دهند.

با این تفاسیر نقش و جایگاه سازمان ها، نهادها و افراد در جلوگیری از اتفاقات بعدی بسیار موثر و خیال برانگیز است. بگذارید ابتدا چند پرسیدن بپرسیم

چرا به راحتی داخل زنجیره یقین راحتی می گیریم و اعلام ضد و نقیضی را خواسته خواه ناخواسته منتشر می کنیم که علاوه پیاده شدن مشتعل از دست دادن فرزند داغی دیگر کنار دل خانواده های داغدار می گذاریم؟

آیا مهارت های تصرف سعه صدر، و مبارزه با مشکلات عاطفی و مسئله را توانسته ایم به نوجوانان آموزش دهیم؟

آیا درون این منطقه توانسته ایم به طور ویژه تمام ابزار و روش محلول های موجود را برای آگاه سازی نوجوانان و خانواده های آنها بوسیله کار ببریم؟

آیا نهاد ها، سازمان ها و افراد خود را به رخ غیر رسمی یا رسمی مسئول این حکم می دانند؟

آیا پس از رفتار بوسیله خودکشی دو نوجوان فرزند تو سال قبل به موضوع ورود کردیم و در خصوص دلایل، انگیزه ها و پیشگیری از اتفاقات شبیه بعدی اندیشیدیم؟

آیا تفکر کردیم که اینگونه جریانات می تواند مکرر موافقت بیفتد؟

اینکه چرا اندیشه می کنیم با بی تفاوتی و سرپوش گذاشتن پیاده شدن موضوعات مشکلات خود به خود حل می شوند ؟

و درون نهایت چرا باید قرص برنج به سادگی در اختیار نوجوانان قرار بگیرد و چگونه می قابلیت از تهیه و ارائه آن به این قشر جلوگیری کرد؟

هر کدام از ما پس از خواندن سوالات پشته دقیقاً وارد خواهیم شد که نقش ما در کجا می تواند سازنده و موثر باشد تا بتوانیم گامی موثر در پیشگیری از اتفاقات برداریم.

خوب است که این سوال را از خودمان بپرسیم که دقیقا کجا و چطور می توانم کمک کنم که اینگونه خبرها را دیگر نشنویم؟

تو نهایت احساس کردم به نشانی یک همشهری بنویسم تاثیرگذارتر است تا بوسیله عنوان یک خبرنگار، لطفاً منتشر کنید تا به دست همه همشهریان و مسئولین برسد بلکه بتوان کاری کرد.